Xelîl Duhokî: Ez di destpêka salên heştêyan de di nav şoreşa kurdî û di şergeha xebat û têkoşînê de bûm û min gelek zehmetî kêşa. Piştî Enfalan û lêdana kêmyewî ez jî mîna gelekan neçar bûm xwe bigehînim welatê Swêdê. Min li Swêdê jî dom da xebata xwe ya edebî û civakî. Li gel beşdarbûnê di bizav û xebatên komelayetî û di rêxstinên mîna Federasyona Komeleyên Kurdistanê li Swêdê û Komeleya Nivîskarên Kurd li Sêwdê qelemê min jî ranewesta û min nivîsarên xwe di rojname û kovarên kurdî de belav kirin. Min ew girêdana xwe bi xelkê xwe, bi welatê xwe û bi zimanê xwe ve parast û dom dayê. Lê xewna min ya herî mezin her veger bû bo Kurdistanê. Ez gehiştim wê baweriyê ku hebûna min li Kurdistanê dê bêtir tenahiya rûhî bide min û ez dê şêm li wê derê bi awayekê baştir kar û xebatê bikim û dê karim ji tecrubeyên xwe yên li derveyî welatî faydeyekî bigehînim xelk û welatê xwe û tevgera rewşenbîrî û nivîskariyê.